Sztafeta 4 × 400 m, mężczyźni

Co warto wiedzieć

Sztafeta 4 × 400 m, nazywana „długą sztafetą”, tradycyjnie zamyka zawody lekkoatletyczne. W finale mistrzostw świata w Stuttgarcie, 22 sierpnia 1993 roku, ekipa Stanów Zjednoczonych w składzie Andrew Valmon, Quincy Watts, Butch Reynolds i Michael Johnson pokonała ją w 2 min 54,29 s, ze średnią prędkością 33,048 km/h na 1600 m.

Pierwszą zmianę i pierwszy wiraż drugiej zmiany biegnie się po torach, po czym zawodnicy zwykle przechodzą do wewnętrznej krawędzi bieżni. Rekord poprawiał się przez niemal sto lat: 3 min 16,6 s w 1912 roku, 3 min 08,2 s w 1932 roku, 2 min 56,2 s w 1968 roku i 2 min 56,16 s w 1988 roku. Między 1912 a 1993 rokiem czas skrócił się o 11,3%, w ciągu 81 lat.

Andrew Valmon, specjalista od 400 m, zdobył już olimpijskie złoto w sztafecie w 1988 roku i w 1992 roku w Barcelonie; w tym samym roku przebiegł 400 m w 44,28 s. W Brytyjskiej Wspólnocie Narodów i w Stanach Zjednoczonych nieco dłuższa imperialna sztafeta 4 × 440 jardów zanikła wraz z zakończeniem przechodzenia na system metryczny w latach siedemdziesiątych.