Hink-stap-springen, mannen

Om te onthouden

Een hink, een stap en dan een laatste sprong in het zand: bij het hink-stap-springen volgen na de aanloop drie afzetten op elkaar, waarbij de springer eerst op de afzetvoet landt en daarna op de andere. Op 7 augustus 1995, tijdens de wereldkampioenschappen in Göteborg, rekte Jonathan Edwards die reeks op tot 18,29 m, met een wind van +1,3 m/s.

De Brit won de olympische titel, de wereldtitel, de Europese titel en de titel op de Commonwealth Games: de volledige reeks grote kampioenschappen die openstaan voor een Britse atleet. Van 1995 tot 2002 had hij elk jaar de beste wereldjaarprestatie, behalve in 1997, het jaar van de Cubaan Yoelbi Quesada. Sommige media noemden hem “de Zeemeeuw”, een knipoog naar het boek Jonathan Livingston Zeemeeuw.

Het onderdeel staat sinds 1896 op het moderne olympische programma. In 1911 was het record van Dan Ahearn, met 15,52 m. Daarna volgen Naoto Tajima (16,00 m in 1936), Viktor Sanejev (17,39 m in 1968), João Carlos de Oliveira (17,89 m in 1975) en Willie Banks (17,97 m in 1985). Edwards was in 1995 al 18,16 m gesprongen. In 84 jaar groeide het record met 17,8%.